- «مش گلمان» فردی با صورتی چین و چروکدار و یک کارفرما در کارخانهای در «پروتوپرنس» کنار ماشین آلات خود ایستاده و تیشرتهایی را که به تازگی از درون آنها خارج شده، نظاره می کند.شعار نقش بسته بر روی این لباسها «هائیتی را انتخاب کن» است، اما حروف H و e در این شعار پر رنگتر از بقیه حروف هستند.
برای «گلمان» که در نیویورک، شغل اصلیاش فروش پارچههای کتان تولید داخل به فروشندگان خرد است، چنین روند تولیدی در هائیتی اصلا جالب نیست.«مش گلمان» میگوید: نمیتوانم به شما بگویم که زمانهای زیادی اتفاق افتاده که اجناس فراوانی از آسیا برایمان میرسد و من مجبورم آنها را پس بفرستم و دوباره همه چیز را از نو آغاز کنم.
او با لپتابش مشغول بود و 15 یا بیشتر از این تعداد کارگر هائیتیایی دور و اطراف در انتظار بودند تا فعالیت خود را از سر بگیرند.
«گلمان» معتقد است که این تجارت یک فعالیت نیکوکارانه نیست، بلکه بهترین راه و با ثباتترین مسیر برای مقابله با فقر است؛ چرا که در اواسط آوریل، سه ماه پس از وقوع زمین لرزه در هائیتی، وی و شریک تجاریش، «الیزابت براون» که خود کارشناس امور تجاری است، یک صفحه در فیس بوک برای ترویج فعالیتهای نو پا به منظور کمک به هایئتی راهاندازی کردند. در طول یک هفته، گروه «هائیتی را انتخاب کن» بیش از 22 هزار طرفدار جذب کرد.این دو نفر 50 هزار تیشرت در «پورتوپرنس» ـ پایتخت هائیتی ـ تولید کردند که هر کدام از این لباسها به مبلغ 9 دلار و 99 سنت به فروش رسید.
همچنین در اولین درخواست برای تولید این تیشرتها، بیش از 200 شغل ایجاد شد و در ماه مه سال جاری میلادی، «مش گلمان» و «براون» 240 نفر دیگر را نیز استخدام کردند. البته استخدام این افراد زمانی رخ داد که این دو شریک تجاری، ورود محصولات چینی را به این کشور با نام تجاری «بلانکت آمریکا»، تغییر دادند. در نهایت این مشاغل و وجود آنهاست که وضعیت و سرنوشت بلندمدت هائیتی را تعیین میکند.
سابق بر این ، پیشرفت صنعت پارچهباقی این کشور به دلیل ورود محصولات آسیایی به بازار جهانی از رونق افتاده بود و این موضوع خیلی پیشتر از وقوع زمین لرزه 12 ژانویه سال جاری میلادی در این کشور رخ داده بود.
با این حال، در سال 2005 میلادی و به منظر کمک به بازگشت روند رونق صنعت پارچهبافی در این کشور، قانون تجارت ایالات متحده آمریکا تمامی منسوجات ساخت این کشور را از پرداخت عوارض گمرکی معاف کرد و این راهکار باعث شد تا در بخش پارچهبافی 25 هزار نفر مشغول به فعالیت شوند.
این درحالیست که دولت هائیتی هم قصد دارد این تعداد را به 150 هزار نفر افزایش دهد.
«جان پارک» ـ یکی از کارخانهداران در هائیتی، خاطرنشان کرد: ای کاش «بیل کلینتون» همراه با مدیر عامل شرکت «والمارت» به اینجا میآمد. ما نیازمند کار هستیم.
براساس گزارشات مقامات هائیتی ، «بلنکت آمریکا» شاید اولین تولید کننده منسوجات در ایالات متحده آمریکا باشد که کارخانجات خود را از زمان وقوع زمین لرزه به هائیتی منتقل کرده است. همچنین «بورلی هلیز پولو» و «پونی» که نامهای تجاری برای پوشاک هستند، نیز در این کشور فعالیت میکنند.
«مش گلمان» و «براون» هم خرده و فروشها را به دور هم جمع میکنند تا به گروه آنها بپیوندند.
«براون» میگوید: هنگامی که از میان خرابههای «پورتوپرنس» در حرکت بودیم، «مش گلمان» به دوست قدیمی خود «هوآرد شولتز» پیام الکترونیکی ارسال کرد. «شولتز» مدیر عامل استارباکس است و از او خواست اگر میتواند قهوه هائیتی را در مغازههای خود به فروش برساند.با این که «شولتز» هنوز هم به تعهد خود پایبند است، اما کمپانی وی برای پیشرفت این کشور در زمینهکشاورزی به ویژه کاشت دانه های گیاهی با هائیتی همکاری میکند .جدا از تلاشهای «مش گلمان»، «گپ» نیز قصد دارد یک خط تولید محصولات خود را در هائیتی راهاندازی کند.
این کمپانی تولید منسوجات که «اولد نیوی» صاحب آن است و پیش از این هم مسوولیت فعالیت بیش از چهار هزار هائیتیایی را در کارخانجات تولید منسوجات به عهده گرفته بود، قصد دارد در برخی از فروشگاههایش بخشهایی ویژه هائیتی راهاندازی کند.«آرت پک» ـ مدیر ارشد گپ ـ عنوان کرد: مصرفکنندگان عموما به این موضوع که محصولات در کجا تهیه میشوند، توجهی ندارند. به همین دلیل قصد داریم در هائیتی تعدادی از محصولات خود را تولید کنیم.
با وجود این که تیشرتهای «هائیتی را انتخاب کن» مش گلمان و منسوجات گرانقیمت در خطوط تولید این کشور زلزلهزده هنوز راه درازی را باید بپیمایند، شواهد به ما نشان میدهد که از زمان وقوع زمین لرزه خانمان برانداز تاکنون چنین موضوعی باعث شادمانی سکنه این کشور نشده است. کار و درآمد و مطرح بودن در جهان باعث شده تا گروهی از این افراد شاد باشند و بخندند.